โรนัลโด้ ชายผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อคำดูถูก


ชีวิตของคุณมีความฝันหรือมันเป็นเพียงแค่เรื่องเพ้อฝัน ต้องเจอกับแรงผลักดันหรือว่าคำดูถูก ถ้าครอบครัวบอกให้เลิกฝัน ถ้าเพื่อนของคุณหัวเราะเยาะใส่ ถ้าผู้คนบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ คุณจะยังทำมันต่อไหม คุณจะสู้ด้วยตัวเองเพื่อความฝัน หรือจะยอมแพ้เพราะคำพูดของคนอื่น

โรนัลโด้เป็นเด็กที่แม่ไม่ต้องการให้เกิด พ่อเป็นขี้เมา ที่บ้านด้วยความยากลำบากจนแม่เกือบจะทำแท้ง แต่สุดท้ายก็ผัวก็ลองเสี่ยงกับลูกชายคนสุดท้องสักครั้ง เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเล่นฟุตบอล เขาหลงรักมัน เขาฝันว่าจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพตั้งแต่ยังเด็ก แต่อย่างที่รู้กันว่าเส้นทางนี้มันไม่ง่ายเลย ตอน 7 ขวบเขาบอกกับพ่อว่าสักวันเขาจะมีบ้านหลังใหญ่ มีเงินทองมากมายจากอาชีพนักฟุตบอล แต่คุณพ่อตอบกลับลูกชายสั้นๆเพียงแค่ว่า “ความฝันมันก็เป็นได้แค่ความฝันนะลูกมันเป็นแค่เรื่องของพวกคนรวยเท่านั้น” นั่นเป็นครั้งแรกที่มีคนบอกให้เขาเลิกฝัน แต่ไม่ว่าคุณพ่อจะพูดยังไง ความฝันของโรนัลโด้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เขายังทำในสิ่งที่รักคือการเล่นฟุตบอล และหวังว่าสักวันมันจะตอบแทนเขาบ้าง เขาไม่เคยยอมแพ้และเขาต้องการเป็นอันดับหนึ่ง

ตอนอายุ 11 ขวบผู้ใหญ่บางคนบอกว่าเขาตัวเล็กและผอมบางเกินกว่าจะเป็นนักฟุตบอล หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น สิ่งที่โรนัลโด้ทำคือซ้อมหนักขึ้นเป็นเท่าตัว เขาหนีออกจากหอพักตอนกลางคืนเพื่อไปซ้อมคนเดียว จนกระทั่งร่างกายเขาใหญ่โตขึ้นแข็งแกร่งขึ้น โรนัลโด้พยายามพิสูจน์ตัวเองกับคำดูถูก และพอกลุ่มคนที่เคยบอกว่าเขาผอมแห้งเกินไปมองมาที่เขาอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่มีคำพูดอะไรอีกแล้ว มันมีแต่เพียงเสียงตบมือตอนเขาแหวกผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเข้าไปยิงประตู และจากเหตุการณ์นั้น ทำให้โรนัลโด้ตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต โดน เขาเคยเล่าว่า “ผมเคยสัญญากับตัวเองว่าต้องทำงานให้หนักกว่าคนอื่น ผมจะเลิกเล่นฟุตบอลเยาะเย้ยเหมือนกับเด็กๆ ผมจะหยุดทำตัวเป็นเด็กๆ แล้วผมจะฝึกซ้อมจนทะยานไปเป็นนักเตะที่ดีที่สุดในโลก ผมไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกเหล่านี้มันมาจากไหน แต่มันอยู่ภายในตัวผม มันเป็นความกระหายที่ไม่เคยจากไปไหนเลย เมื่อผมพบกับความพ่ายแพ้ความกระหายก็ยังอยู่ แล้วเมื่อผมชนะความกระหายก็ยังอยู่เหมือนเดิม” นั่นคือสิ่งที่เขาบอกกับตัวเองตอนอายุ 11 ขวบ

พออายุได้ 15 ปี โรนัลโด้ตรวจพบว่าเป็นโรคหัวใจและต้องเข้ารับการผ่าตัด ในขณะที่เด็กคนอื่นกลัวว่ามันจะเจ็บปวด หรือรักษาไม่หายแต่โรนัลโด้คิดเพียงอย่างเดียว คือเขาต้องได้กลับมาเล่นฟุตบอลเท่านั้น ผ่านไปไม่นานในระหว่างซ้อม โรนัลโด้หันไปพูดกับเพื่อนร่วมทีมว่า “พวกนายคอยดูนะ สักวันหนึ่งผมจะเป็นนักเตะที่เก่งที่สุดบนโลกใบนี้” พอพูดจบเพื่อนร่วมทีมต่างพากันหัวเราะ มันเป็นอีกครั้งที่ผู้คนไม่เชื่อในความฝันของเขา เพราะตอนนั้นโดนัลโด้ยังไม่ติดแม้แต่ทีมชุดใหญ่ของสปอร์ติ้งลิสบอน ยังไม่ได้พิสูจน์ตัวเองแม้แต่น้อย แต่เขาเชื่อแบบนั้น เขาเชื่อว่าตัวเองจะไปถึงจุดนั้นจริงๆ ไม่กี่ปีหลังจากนั้น เขาได้ย้ายขึ้นชุดใหญ่ของสปอร์ติ้งลิสบอน และย้ายไปร่วมทัพปีศาจแดงในที่สุด หลังจากเซ็นสัญญา สิ่งแรกที่ทำคือการโทรกลับไปที่บ้าน แล้วบอกพ่อกับแม่ว่า “แม่กับพ่อไม่ต้องทำงานอีกต่อไปแล้วนะครับ” เรื่องเพ้อฝันที่เด็กชายบอกพ่อในวันนั้น มันกลายเป็นความจริงแล้ว โรนัลโด้จะมีบ้าน มีรถ มีเงินทองมากมายเหมือนที่เคยบอกกับพ่อไว้ แต่อย่างไรก็ตามปีแรกที่เขาอยู่กับยูไนเต็ด เขาต้องเจอทั้งคำดูถูก คำวิจารย์ ฝีเท้ายังไม่ถึง มีแต่เทคนิค เอาแต่เลี้ยง ไม่มีวันให้เป็นระดับโลก โดนโห่ใส่ ยิ่งโดนด่าโดนดูถูกมากเท่าไหร่ โรนัลโด้ยิงซ้อมหนักมากขึ้นเท่านั้น เขาซ้อมคนเดียวจนดึก ซ้อมเพื่อพัฒนาตัวเอง ซ้อมจนกว่าจะหมดแรง เขาก้าวกระโดดไปอย่างรวดเร็ว และหลังจากนั้นไม่นาน เสียงโห่มันกลายเป็นเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาสุดท้าย มันกลายเป็นเสียงปรบมือดังกึกก้อง ในวันที่เขาคว้ารางวัลบัลลงดอร์

Tags: , , ,